Nasi Au-Pairs  »  Bogumiła Kaczmarek


Bogumiła Kaczmarek - Gdańsk, pomorskie

Rodzina goszcząca : Yorktown Heights, stan Nowy Jork

Dzieci pod opieką: 1 dziecko: dziewczynka (8 miesięcy)

Pobyt roczny: IX 2006 – IX 2007


Co zadecydowało o wyborze rodziny goszczącej?
 
Bardzo o mnie zabiegali, dużo dzwonili, przedstawili mi świetne warunki pobytu u nich, zaakceptowali mój słaby angielski i brak prawa jazdy. Ważne były dla nich moje oczekiwania i byli bardzo mili.

Co zabrać ze sobą do USA?
 
Przepisy kulinarne i suszone grzyby.

W jakim czasie poznałaś nowych znajomych?
 
Bardzo szybko zawarłam nowe znajomości. Wystarczy chodzić na spotkania au pair, wiele osób można poznać w szkole, poza tym otrzymałam z GAWO kontakty do osób przebywających już w USA.

Czy masz dobry kontakt z rodzicami goszczącymi?
 
Świetny. Z Amy (host mamą) rozmawiam na wszystkie tematy – jest moją przyjaciółką. Zgadzamy się też w poglądach na wychowanie dziecka.

W jaki sposób uzyskałaś Social Security Number?
 
Adres najbliższego urzędu wydającego SSN znajdziecie w internecie lub poda Wam ją koordynatorka. Wystarczy wypełnić odpowiedni formularz i w ciągu 2 tygodni otrzymałam przesyłkę z moim numerem ubezpieczenia społecznego. Dzięki temu mogłam założyć konto w banku i zapisać się na egzamin na prawo jazdy.

Jak poznajesz Amerykę?
 
Z innymi au pair zwiedzamy bliższą i dalszą okolicę. Drukujemy sobie mapki z internetu i organizujemy wspólne wycieczki samochodem. Wkrótce rozpoczynamy zwiedzanie dużych miast amerykańskich, na pewno pojedziemy do Niagara Falls. Warto korzystać z ofert biur turystycznych na Greenpoincie (dzielnica polska) albo Chinatown (dzielnicy chińskiej, najtańszej w Nowym Jorku).

Czy jesteś zadowolona z postępów w angielskim?
 
Bardzo! Nie wiem nawet kiedy zaczęłam się swobodnie porozumiewać w tym języku.

Czego nauczyłaś się podczas pobytu w Stanach?
 
Jak radzić sobie w nowych sytuacjach, podejmować decyzje (także finansowe), jak planować swój wolny czas, aby jak najwięcej zobaczyć. Muszę sama radzić sobie ze swoimi uczuciami i przemyśleniami. Nauczyłam się tolerancji. Wielu rzeczy spróbowałam pierwszy raz w życiu – jazdy na nartach, gry w kręgle. Dzięki międzynarodowym przyjaźniom poznałam kulturę wielu krajów, nie tylko amerykańską. Program umocnił moją pewność siebie, samodzielność, otwartość i komunikatywność.

Czy tęsknisz za domem?
 
Na razie nie. Bardzo pomaga częsty kontakt z rodziną dzięki bezpłatnym rozmowom przez internet.

Moje rady.
 
Nie podawajcie nikomu numeru swojej karty bankowej – w Ameryce wystarczy znać numer karty, aby zrobić zakupy w internecie. Przygotujcie się na to, że po przyjeździe większość osób ma problemy z cerą... Jedzenie amerykańskie jest tuczące, więc szukajcie polskich sklepów. Jeśli robicie dużo zdjęć, zapisujcie je na płytach. Ja dodatkowo przesyłam je przez polską stronę do wywołania i odbioru w wybranym sklepie Rossmana w Polsce. Przydatny link to http://miary.hoga.pl/default.asp - korzystam z niego bardzo często, bo tutaj inaczej mierzy się prędkość, temperaturę, wagę i pojemność. Więcej nie napiszę – cała frajda tkwi w odkrywaniu uroków tego kraju!


Nasi AU-PAIRS

Jakie były Twoje początki jako au pair? Rodzina przywitała mnie bardzo miło – kolacją w japońskiej restauracji (sushi, sake). Przez dwa dni rozmawialiśmy o Polsce, mojej rodzinie, szkole. Pokój przeznaczony dla mnie był świeżo wyremontowany, meble i dywan wybierałam z rodzicami.
Anna Witek


Jakie były początki Twoich kontaktów z rodziną goszczącą? Bardzo miłe – wymieniliśmy się upominkami, panowała prawdziwie rodzinna atmosfera. Jestem gadułą, więc największy stres miałam z powodu mojego angielskiego, ale teraz rozmawiamy już o wszystkim.
Anna Helak


Moje rady dla nowych au pair. Przed wyborem rodziny upewnij się, ile godzin będziesz pracować, czy będziesz mieć wolne weekendy, jakie będą Twoje obowiązki, czy w pobliżu jest szkoła lub biblioteka, co lubią dzieci i jak spędzają czas wolny. Warto wiedzieć, czy rodzina często podróżuje i czy będziecie mogły jeździć wspólnie z nimi. Zapytaj, czy któreś z dzieci ma jakieś problemy wychowawcze.
Agnieszka Dończyk